Jakie są różnice między rurami PEX a miedzianymi?
Ostatnia aktualizacja:
Rury PEX są elastyczne, odporne na korozję i tańsze w montażu – kosztują nawet o 25–50% mniej niż miedziane. Rury miedziane cechują się natomiast dłuższą żywotnością (do 70 lat), odpornością na promieniowanie UV oraz właściwościami bakteriostatycznymi. Wybór między oboma materiałami zależy głównie od budżetu, klimatu, jakości wody i rodzaju instalacji.
Wybór między rurami PEX a miedzianymi to jedna z ważniejszych decyzji, przed którymi staje inwestor planujący nową instalację hydrauliczną lub remont istniejącej. Oba materiały mają ugruntowaną pozycję na rynku i sprawdzone zastosowania zarówno w instalacjach wodnych, jak i grzewczych. Zrozumienie rzeczywistych różnic między nimi – pod względem trwałości, kosztów, montażu, bezpieczeństwa i wpływu na środowisko – pozwala podjąć świadomą decyzję dopasowaną do konkretnych warunków.
Czym są rury PEX i rury miedziane?
Rury miedziane są stosowane w instalacjach wodno-kanalizacyjnych i grzewczych od dekad – w Polsce stały się standardem już w drugiej połowie XX wieku, zastępując wcześniejsze rury stalowe. Produkuje się je ze stopów miedzi o czystości powyżej 99,9% i dostępne są w kilku odmianach. Typ K to rury o największej grubości ścianki, stosowane głównie pod ziemią, typ L to najpowszechniejszy wariant do instalacji mieszkaniowych, a typ M – o cieńszych ściankach – znajduje zastosowanie wewnątrz budynków. Miedź twarda wymaga stosowania licznych kształtek i lutowania, natomiast miedź miękka daje się swobodnie kształtować za pomocą prostych narzędzi do gięcia, co ogranicza liczbę koniecznych złączek.
Rury PEX to skrót od angielskiego określenia cross-linked polyethylene, czyli polietylen sieciowany. Materiał ten pojawił się w Europie w połowie XX wieku jako elastyczna alternatywa dla sztywnych rur z tworzyw sztucznych, a w Polsce i na całym świecie zyskał szeroką popularność na początku XXI wieku, głównie ze względu na łatwość montażu i odporność na zamarzanie. Rury PEX produkowane są w trzech odmianach oznaczanych jako PEX-A, PEX-B i PEX-C, różniących się metodą sieciowania – PEX-A charakteryzuje się największą elastycznością i jednocześnie najwyższymi parametrami wytrzymałościowymi.
Jak działają systemy połączeń?
Rury miedziane łączy się przez lutowanie twarde lub miękkie z użyciem palnika, pasty i cyny, a także metodą zaprasowywania za pomocą specjalnych pras elektrycznych lub ręcznych. Technologia zaprasowywania jest ceniona za szybkość pracy, jednak kształtki do tej metody bywają kilkanaście razy droższe niż w przypadku tradycyjnego lutowania. Do podłączenia rury miedzianej do podgrzewacza wody zaleca się stosowanie co najmniej 18-centymetrowego odcinka miedzi między podgrzewaczem a rurą PEX, co minimalizuje ryzyko uszkodzeń termicznych.
Rury PEX łączy się za pomocą złączek wciskanych (push-fit), złączek zaprasowywanych z pierścieniami zaciskowymi lub złączek skręcanych. Cały proces nie wymaga otwartego ognia ani specjalistycznych umiejętności spawalniczych. Systemy PEX coraz częściej wyposażone są w rozdzielacze z indywidualnymi zaworami odcinającymi dla każdego obwodu, co znacznie ułatwia konserwację i modyfikacje instalacji.
Rodzaje rur PEX i ich zastosowania
W Polsce dostępne są trzy podstawowe typy rur PEX, różniące się technologią produkcji i właściwościami użytkowymi. PEX-A powstaje metodą Engela i cechuje się największą elastycznością, co czyni go szczególnie przydatnym przy prowadzeniu instalacji w trudno dostępnych miejscach. PEX-B produkowany jest metodą silanową, a PEX-C – przez napromieniowanie wiązką elektronów. Różnice między nimi mają znaczenie praktyczne: rury PEX-B oferują najwyższą odporność na chlor, co jest istotne w obszarach, gdzie woda wodociągowa jest silnie chlorowana.
Warto podkreślić, że według normy PN-EN ISO 15875 rury PEX klasy 1/2 przeznaczone do wody pitnej mogą pracować przy ciśnieniu do 6 bar i temperaturze 95°C przez okres 50 lat. To parametr, który stawia je na równi z miedzią w wielu typowych zastosowaniach mieszkaniowych.
Jak długo wytrzymają rury PEX i miedziane?
Trwałość to jeden z najczęściej porównywanych parametrów obu materiałów. Rury miedziane, przy prawidłowym montażu i odpowiedniej jakości wody, mogą służyć bezawaryjnie przez 50 do 70 lat, a w sprzyjających warunkach nawet dłużej. Rury PEX, zgodnie z danymi podawanymi przez producentów i badaniami instytutu PPI (TR-3), mają przewidywaną żywotność wynoszącą 50 lat przy zachowaniu zaleceń dotyczących ciśnienia i temperatury roboczej.
Różnica w trwałości jest więc mniejsza, niż powszechnie się sądzi – szczególnie gdy porównamy nowoczesne rury PEX z miedzią eksploatowaną w trudnych warunkach wodnych. Miedź może bowiem korodować w środowisku kwaśnym lub bogatym w chlor, co drastycznie skraca jej żywotność. W domach z wodą o niskim pH lub wysokiej twardości rury PEX wykazują znacznie lepszą odporność długoterminową niż miedziane.
Wpływ jakości wody na żywotność rur
Jakość wody ma bezpośredni wpływ na to, jak długo przetrwają oba typy rur. Rury miedziane są podatne na korozję punktową (tzw. pinhole leaks), do której dochodzi w domach zasilanych wodą o podwyższonej kwasowości lub wysokiej zawartości minerałów. Objawem korozji są zielone plamy na zlewach, wannach i bateriach – sygnał, że miedź przedostaje się do wody użytkowej. W skrajnych przypadkach osady mineralne mogą istotnie zmniejszyć przekrój rury i ograniczyć przepływ wody.
Rury PEX są z kolei całkowicie odporne na rdzę, elektrolizę i osadzanie się kamienia. Nie reagują z minerałami zawartymi w wodzie, co sprawia, że ich wewnętrzna powierzchnia pozostaje gładka przez cały okres eksploatacji. Jest to szczególna zaleta w rejonach o twardej wodzie, gdzie instalacje miedziane wymagają regularnej kontroli i konserwacji.
Podatność na zamarzanie
Odporność na niskie temperatury to obszar, w którym rury PEX mają wyraźną przewagę. PEX może rozszerzać się pod wpływem zamarzającej wody i wracać do pierwotnego kształtu, co w praktyce oznacza znacznie mniejsze ryzyko pęknięcia instalacji w czasie silnych mrozów. Rury miedziane, ze względu na swoją sztywność, nie tolerują zamarzania – nawet przy chwilowych spadkach temperatury do wartości ekstremalnych mogą pękać, powodując poważne zalania. Należy jednak zaznaczyć, że zdolność PEX do wielokrotnego rozszerzania się i kurczenia z czasem się wyczerpuje, co oznacza, że starzejące się rury PEX stają się stopniowo mniej odporne na mróz.
Nowe budynki wyposażone w miedziane instalacje mają rury odpowiednio zaizolowane, co znacznie ogranicza ryzyko zamarzania. Problem dotyczy przede wszystkim starszych domów, w których rury prowadzone są przez nieizolowane przestrzenie lub zewnętrzne ściany. W takich przypadkach wymiana rur miedzianych na PEX stanowi sensowne rozwiązanie profilaktyczne.
Ile kosztują rury PEX w porównaniu z miedzianymi?
Koszt materiałów to jedna z głównych różnic między oboma systemami. Rury PEX są tańsze od miedzianych o 25–50%, a w przypadku rur w systemach push-to-connect różnica ta może być jeszcze większa – przykładowo rura PEX ½ cala kosztuje w przybliżeniu jedną trzecią ceny analogicznej rury miedzianej. Cena miedzi na rynkach światowych podlega przy tym znacznym wahaniom, co sprawia, że całkowity koszt projektu opartego na instalacji miedzianej jest trudniejszy do precyzyjnego zaplanowania.
W polskich warunkach koszt metra bieżącego rury miedzianej wynosi orientacyjnie 15–25 PLN, podczas gdy analogiczny odcinek rury PEX to wydatek rzędu 4–8 PLN. Już sam materiał daje więc znaczące oszczędności, które przy dużych projektach – na przykład całkowitym przeprojektowaniu instalacji w nowym budynku – mogą sięgać kilku tysięcy złotych.
Koszty robocizny i narzędzi
Montaż instalacji PEX jest szybszy i wymaga mniej wykwalifikowanej siły roboczej niż układanie rur miedzianych. Elastyczność materiału pozwala poprowadzić rurę przez ściany, narożniki i trudno dostępne miejsca bez konieczności stosowania licznych kształtek i łuków. Całkowity koszt wykonania instalacji PEX bywa niższy o 20–40% w porównaniu do instalacji miedzianej, uwzględniając zarówno materiały, jak i robociznę.
Z drugiej strony, do montażu systemu PEX potrzebne są specjalistyczne nożyce do cięcia rur, praska ręczna lub hydrauliczna, a także kalibrator i gratownik do przygotowania końcówek. Choć inwestycja w te narzędzia stanowi pewien koszt wstępny, jest on i tak znacząco niższy niż zakup sprzętu do lutowania lub elektrycznych pras do zaprasowywania miedzi. Dla wykonawców, którzy planują wiele podobnych projektów, inwestycja ta szybko się zwraca.
Długoterminowa wartość inwestycji
Warto podkreślić, że wyższa cena instalacji miedzianej może się zwrócić w perspektywie dekad, jeśli warunki eksploatacyjne są korzystne. Miedź rzadziej wymaga napraw, a sama wartość materiału – ze względu na możliwość recyklingu – nie spada do zera po zakończeniu życia instalacji. Część analityków rynku nieruchomości wskazuje, że instalacja miedziana może pozytywnie wpływać na postrzeganą wartość nieruchomości przez potencjalnych nabywców, choć rury PEX są coraz szerzej akceptowane w nowoczesnym budownictwie.
Jak przebiega montaż rur PEX i miedzianych?
Instalacja rur miedzianych to proces wymagający doświadczenia, precyzji i odpowiedniego wyposażenia. Każdą rurę trzeba dokładnie zmierzyć, przyciąć do wymaganej długości, a następnie połączyć przez lutowanie lub zaprasowywanie. Lutowanie miękkie wymaga palnika gazowego, pasty lutowniczej i cyny, natomiast lutowanie twarde – wyższych temperatur i specjalistycznych materiałów. Każde złącze musi być starannie sprawdzone pod kątem szczelności, a ewentualne poprawki są czasochłonne. Ponadto użycie otwartego ognia w obrębie ścian lub stropów wiąże się z ryzykiem pożarowym, co nakłada dodatkowe wymogi bezpieczeństwa na cały proces.
Rury PEX nie wymagają żadnego podgrzewania ani otwartego ognia. Cięcie odbywa się za pomocą prostych obcinaków lub nożyc, a połączenia wykonywane są metodą zaprasowywania, zaciskania lub przy użyciu złączek push-fit. Dzięki elastyczności materiału pojedyncza rura może być prowadzona jako ciągły odcinek, omijając przeszkody bez konieczności stosowania kształtek narożnych. To bezpośrednio przekłada się na mniejszą liczbę potencjalnych punktów nieszczelności w całej instalacji.
Montaż w trudno dostępnych miejscach
Przy remontach i modernizacjach istniejących budynków zdolność rur PEX do swobodnego gięcia i przeciągania przez ściany lub podłogi bez ich kucia jest nie do przecenienia. Wymiana rozbudowanej sekcji instalacji miedzianej wymaga zazwyczaj skucia tynku lub rozebrania fragmentu posadzki, natomiast rura PEX może być wężykowana przez istniejące otwory i kanały, co radykalnie skraca czas robót i ogranicza zakres zniszczeń.
Szczególnie istotne jest przy tym prawidłowe mocowanie rur PEX do podłoża. Ze względu na większą rozszerzalność cieplną niż miedź, rury PEX powinny być montowane z użyciem uchwytów plastikowych w odstępach nie większych niż 50–60 cm w poziomie i do 80 cm w pionie. W długich odcinkach pionowych lub poziomych konieczne jest stosowanie łuków kompensacyjnych lub swobodnego zawieszenia, które umożliwia „pracowanie” rury pod wpływem zmian temperatury.
Próba szczelności po montażu
Niezależnie od użytego materiału każda nowo zamontowana instalacja powinna przejść próbę szczelności zgodnie z normą PN-EN 806-4. W przypadku instalacji PEX zalecane ciśnienie próbne wynosi 1,5-krotność ciśnienia roboczego, jednak nie mniej niż 0,9 MPa i nie więcej niż 1,5 MPa, przez minimum 30 minut. Próbę przeprowadza się zawsze przed zakryciem rur tynkiem lub inną zabudową, a jej wyniki powinny zostać udokumentowane w protokole odbioru instalacji.
Jak rury PEX i miedziane wpływają na jakość wody?
Miedź ma udokumentowane właściwości bakteriostatyczne – hamuje rozwój bakterii w wodzie użytkowej, co jest szczególnie cenione w instalacjach ciepłej wody. Nie dochodzi tu do wyługowania szkodliwych substancji chemicznych w typowych warunkach eksploatacyjnych. Jedynym wyjątkiem jest sytuacja, gdy przez rury przepływa woda o podwyższonej kwasowości – jonów miedzi w takim przypadku może przedostawać się do wody pitnej, co wiąże się z ryzykiem dla zdrowia przy długotrwałej ekspozycji, szczególnie w kontekście chorób sercowo-naczyniowych.
Rury PEX certyfikowane zgodnie z normą NSF/ANSI/CAN 61 są bezpieczne do kontaktu z wodą pitną. Część użytkowników odczuwa jednak nieznaczny plastikowy posmak lub zapach wody, szczególnie w pierwszych tygodniach po instalacji. Wynika to z niewielkiego wyługowania substancji organicznych z nowego materiału. Zjawisko ustępuje samoistnie po przepłukaniu systemu. Nowoczesne rury PEX-B, jak podkreślają producenci, oferują najwyższą w tej klasie odporność na chlor, co ogranicza ryzyko degradacji materiału w kontakcie z chlorowaną wodą miejską.
Jaki jest wpływ rur PEX i miedzianych na środowisko?
Pod względem ekologicznym oba materiały mają zarówno zalety, jak i wady. Wydobycie miedzi z rud jest procesem energochłonnym – energia procesowa stanowi aż 97% całkowitego nakładu energetycznego przy produkcji rur miedzianych, podczas gdy w przypadku polietylenu jest to zaledwie 26%. Oznacza to, że produkcja rur miedzianych wiąże się z wielokrotnie większą emisją gazów cieplarnianych i większym zużyciem surowców naturalnych.
Miedź ma jednak jedną istotną przewagę ekologiczną – jest w 100% recyklingowalna. Po zakończeniu eksploatacji instalacji miedziany złom można przetopić i ponownie wykorzystać bez utraty właściwości. Rury PEX nie mogą być wytopione ze względu na sieciowaną strukturę polimeru, jednak mogą być rozdrobnione i wykorzystane jako wypełniacz w produkcji tarcicy kompozytowej, urządzeń placów zabaw czy barier drogowych.
Z punktu widzenia efektywności energetycznej w czasie użytkowania instalacji ważna jest przewodność cieplna materiału. Miedź ma przewodność cieplną wynoszącą około 350 W/mK, podczas gdy dla PEX wynosi ona zaledwie około 0,45 W/mK. Oznacza to, że rury miedziane tracą ciepło znacznie szybciej na drodze do punktu poboru, co przekłada się na wyższe zużycie energii. Według raportu LCI (Life Cycle Inventory) dla Plastic Piping Education Foundation, miedź zużywa średnio o 15% więcej energii i marnuje o 32% więcej wody niż plastikowe systemy rurowe.
Typowe problemy eksploatacyjne – czego się spodziewać?
Każdy materiał ma swój charakterystyczny zestaw problemów, które mogą ujawnić się w trakcie wieloletniego użytkowania. Świadomość tych zagrożeń pozwala na odpowiednią profilaktykę i szybką reakcję w razie awarii.
Problemy z rurami miedzianymi
Najczęstszym problemem dotykającym stare instalacje miedziane jest korozja punktowa – mikroprzebicia powstają w miejscach, gdzie agresywna chemicznie woda stopniowo wżera się w ściankę rury. Objawy to zielone przebarwienia na armaturze i osprzęcie sanitarnym, metaliczny posmak wody lub nieoczekiwane mokre plamy na ścianach. Badanie chemizmu wody w laboratorium pozwala ocenić stopień zagrożenia i podjąć działania zaradcze, takie jak montaż filtrów neutralizujących.
Istotnym, choć rzadziej omawianym zagrożeniem w starszych budynkach jest obecność lutowia ołowiowego w złączach. Instalacje montowane przed wprowadzeniem przepisów ograniczających stosowanie ołowiu mogą zawierać ten toksyczny metal w strefie połączeń, skąd może migrować do wody pitnej. W przypadku podejrzenia obecności ołowiu niezbędna jest analiza wody i ewentualna wymiana złącz.
Problemy z rurami PEX
Rury PEX są z natury odporne na korozję i osadzanie, jednak mają własne specyficzne słabości. Największym zagrożeniem jest ekspozycja na promieniowanie UV – bezpośrednie działanie słońca przez dłuższy czas prowadzi do kruchości materiału i pęknięć. Z tego powodu rury PEX nie mogą być stosowane w instalacjach zewnętrznych ani w miejscach narażonych na nasłonecznienie bez odpowiednich osłon. Producenci, jak SharkBite, deklarują co prawda odporność UV przez do sześciu miesięcy – jest to jednak odporność krótkookresowa na potrzeby etapu montażu, a nie trwałego użytkowania.
Poważnym problemem są też gryzonie. Rury PEX prowadzone w przestrzeniach ściennych lub podpodłogowych mogą zostać przegryzione przez myszy i szczury, które są w stanie spowodować trudne do zlokalizowania przecieki. Oto najważniejsze czynniki, na które należy zwrócić uwagę podczas regularnych przeglądów instalacji PEX:
- widoczne ślady przetarcia lub mechanicznego uszkodzenia na powierzchni rury,
- zawilgocenie wokół złączek i uchwytów mocujących,
- przebarwienia lub sztywność na odcinkach eksponowanych na ciepło lub światło,
- ślady bytowania gryzoni w przestrzeniach, przez które prowadzone są rury,
- spadek ciśnienia w instalacji przy braku innych widocznych przyczyn.
Regularne przeglądy pozwalają wychwycić drobne usterki zanim przerodzą się w kosztowne awarie. Nasi eksperci radzą, aby przynajmniej raz do roku przeprowadzić wzrokową inspekcję dostępnych odcinków instalacji, niezależnie od użytego materiału.
Jak przebiega przejście z instalacji miedzianej na PEX?
Wymiana instalacji miedzianej na PEX to coraz powszechniejsza praktyka, szczególnie podczas remontów starszych budynków. Zanim jednak przystąpi się do prac, należy dokładnie zaplanować cały proces i odpowiednio przygotować podłoże, ponieważ błędy na tym etapie prowadzą do trudnych do usunięcia nieszczelności.
Przygotowanie do demontażu
Przed przystąpieniem do wymiany rur konieczne jest całkowite odcięcie dopływu wody i opróżnienie instalacji, ponieważ resztki wody mogą uszkodzić narzędzia i utrudnić prace. Rury miedziane należy ciąć precyzyjnymi obcinakami – użycie szlifierki kątowej jest niewskazane, gdyż metalowe opiłki mogą zanieczyszczać instalację PEX. Szczególną uwagę należy zwrócić na dokładne usunięcie resztek lutu i śladów korozji z miejsc, gdzie ma nastąpić połączenie obu systemów.
Istotną kwestią jest ocena średnic otworów prowadzeń i przestrzeni technicznych, przez które nowe rury będą przechodzone. Zewnętrzne średnice rur PEX i miedzianych różnią się od siebie – rury miedziane w typowych instalacjach mają średnice zewnętrzne 12, 15, 18 i 22 mm, podczas gdy rury PEX dostępne są w rozmiarach 16, 20 i 25 mm. Różni się też grubość ścianki – w miedzi wynosi typowo 1,0–1,5 mm, a w PEX od 2,0 do 3,5 mm.
Narzędzia i złączki przejściowe
Do prawidłowego połączenia obu systemów niezbędne są złączki przejściowe miedź-PEX, wykonane z mosiądzu lub stali nierdzewnej, dostępne w rozmiarach od 16 do 22 mm. Bezwzględnie niedopuszczalne jest bezpośrednie wsunięcie rury PEX w miedzianą – takie połączenie jest nieszczelne i grozi zalaniem. Poniżej zestawienie podstawowych narzędzi niezbędnych podczas takiej wymiany:
- obcinaki lub nożyce do rur PEX (zakres średnic 16–32 mm),
- praska ręczna lub hydrauliczna do złączek zaprasowywanych (siła nacisku do 32 kN),
- kalibrator i gratownik do przywracania okrągłego przekroju po cięciu,
- złączki przejściowe miedź-PEX w odpowiednich rozmiarach,
- szczotka druciana lub papier ścierny do czyszczenia końcówek miedzianych,
- pasta uszczelniająca do połączeń gwintowanych (wytrzymałość temperaturowa do 120°C),
- tuleje wzmacniające i ochronne przy przejściach przez przegrody budowlane.
Po zamontowaniu wszystkich odcinków i złączek przeprowadza się próbę szczelności przy zwiększonym ciśnieniu roboczym, a jej wyniki dokumentuje w protokole. Rozstaw uchwytów mocujących rury PEX powinien być dwu- lub trzykrotnie większy niż w przypadku miedzi, aby zapewnić swobodę ruchu termicznego instalacji.
Kiedy wybrać rury miedziane, a kiedy PEX?
Odpowiedź na to pytanie zależy od kilku czynników jednocześnie – nie istnieje jedno rozwiązanie idealne dla każdej sytuacji. Warto przeanalizować warunki konkretnej inwestycji, zanim podejmie się ostateczną decyzję.
Rury miedziane sprawdzą się lepiej w następujących przypadkach:
- instalacje prowadzone w miejscach narażonych na promieniowanie UV lub warunki zewnętrzne,
- wysokotemperaturowe systemy centralnego ogrzewania współpracujące z kotłami na paliwa stałe,
- budynki o podwyższonych wymaganiach bakteriologicznych (np. szpitale, żłobki),
- inwestycje nastawione na maksymalną żywotność instalacji bez konieczności wymiany przez kilkadziesiąt lat,
- obszary z wodą o neutralnym lub lekko zasadowym pH.
Rury PEX są lepszym rozwiązaniem w sytuacjach takich jak:
- remonty i modernizacje, gdzie elastyczność materiału ogranicza zakres prac rozbiórkowych,
- ogrzewanie podłogowe, gdzie rury prowadzone są w wężownicach wbudowanych w jastrychu,
- regiony z wodą twardą lub kwaśną, gdzie miedź byłaby narażona na przyspieszoną korozję,
- budynki w strefach klimatycznych narażonych na silne mrozy,
- projekty z ograniczonym budżetem lub wymagające szybkiego wykonania.
Coraz częściej stosuje się rozwiązania hybrydowe – rury miedziane na głównych pionach i podejściach do kotła, a rury PEX do rozprowadzenia wody w pomieszczeniach i w instalacjach podłogowych. Takie połączenie pozwala korzystać z zalet obu materiałów jednocześnie.
Instalacje centralnego ogrzewania – miedź czy PEX?
W instalacjach centralnego ogrzewania wybór materiału zależy przede wszystkim od rodzaju źródła ciepła i parametrów pracy systemu. Miedź lepiej sprawdza się przy kotłach wysokotemperaturowych, gdzie temperatura czynnika grzewczego może przekraczać 80°C przez długi czas. Rury PEX przeznaczone do ogrzewania podłogowego pracują w zakresie 35–55°C, co mieści się w dopuszczalnych dla nich parametrach i zapewnia wieloletnią niezawodność.
Instalacja PEX przy ogrzewaniu podłogowym ma istotną zaletę praktyczną – elastyczność materiału umożliwia układanie długich, ciągłych pętli bez złączek w warstwie jastrychu. Brak połączeń w zabetonowanej strefie to kluczowy argument bezpieczeństwa – ewentualna nieszczelność w miejscu niewidocznym i niedostępnym byłaby bardzo kosztowna w usunięciu. Przy ogrzewaniu podłogowym rury PEX są dziś standardem w nowoczesnym budownictwie.
Jak woda wpływa na dobór materiału?
Przed podjęciem decyzji o wyborze materiału warto zlecić analizę chemiczną wody w punktach poboru lub uzyskać dane od lokalnego zakładu wodociągowego. Parametrami istotnymi dla trwałości instalacji są przede wszystkim pH wody, twardość ogólna, zawartość chloru i agresywnego CO₂. Woda o pH poniżej 7,0 (kwaśna) przyspiesza korozję miedzi i może prowadzić do wyczerpania materiału w ciągu kilku lat zamiast kilkudziesięciu. W takich warunkach PEX jest wyborem jednoznacznie bezpieczniejszym.
Woda twarda z wysoką zawartością wapnia i magnezu nie szkodzi rurze PEX, jednak może prowadzić do odkładania się kamienia na armaturze i podgrzewaczach wody. Rury miedziane w twardej wodzie zwężają się stopniowo od środka, co zmniejsza przepływ i podnosi ciśnienie robocze instalacji. Warto więc połączyć wybór materiałów z decyzją o ewentualnym montażu filtrów zmiękczających wodę.
