Jak szybko rośnie tuja „Brabant” i „Szmaragd”?

Tuja 'Brabant’ rośnie przeciętnie od 30 do 50 cm rocznie, a w bardzo sprzyjających warunkach przyrost może sięgać nawet 60 cm. Tuja 'Szmaragd’ przyrasta wolniej – zwykle od 20 do 30 cm w sezonie. Po dekadzie 'Brabant’ osiąga zazwyczaj ponad 3,5 m wysokości, natomiast 'Szmaragd’ około 2,5 m.

Tuje to jedne z najchętniej wybieranych roślin do ogrodów w Polsce, cenione przede wszystkim za zielone liście przez cały rok, zwartą sylwetkę i stosunkowo szybkie tempo wzrostu. Dwie odmiany cieszą się szczególną popularnością – 'Brabant’ i 'Szmaragd’. Choć obie należą do tego samego gatunku żywotnika zachodniego (Thuja occidentalis), różnią się od siebie pod względem dynamiki wzrostu, pokroju i wymagań pielęgnacyjnych.

Czym różni się tuja 'Brabant’ od 'Szmaragdu’?

Zanim przejdziemy do konkretnych danych o przyrostach, warto poznać podstawowe różnice między tymi dwiema odmianami. Obie wywodzą się z gatunku żywotnika zachodniego, który naturalnie rośnie w południowej Kanadzie i północnych rejonach Stanów Zjednoczonych. W Polsce zadomowiły się jako rośliny uprawne, doskonale znoszące tutejszy klimat – mrozy, zanieczyszczenia powietrza i zmienne warunki pogodowe.

Tuja 'Szmaragd’ to odmiana wyselekcjonowana w Danii w 1950 roku. Dziś jest to jedna z najpopularniejszych odmian żywotnika zachodniego w polskich ogrodach. Charakteryzuje się wąskim, stożkowatym, a następnie kolumnowym pokrojem, intensywną szmaragdową barwą igieł przez cały rok oraz naturalną tendencją do zachowywania zwartej formy nawet bez regularnego formowania. Tuja 'Brabant’ jest odmianą holenderską, która wyróżnia się przede wszystkim szybkim tempem wzrostu i szerokim zastosowaniem przy tworzeniu żywopłotów. Rośnie dynamiczniej niż 'Szmaragd’, ale wymaga regularniejszego przycinania, ponieważ bez cięcia łatwo traci zwarty pokrój.

Pokrój i docelowa wysokość

Pod względem docelowych rozmiarów obie odmiany mogą w teorii osiągać znaczne wysokości, jednak w typowych warunkach ogrodowych zachowują się inaczej. Tuja 'Brabant’ może przekroczyć 5–6 metrów, a wyjątkowo nawet 10 metrów, jeśli rośnie bez ograniczeń przez wiele lat. W ogrodach uprawiana jest jednak zwykle w formie żywopłotu o kontrolowanej wysokości.

Tuja 'Szmaragd’ jest z natury rośliną bardziej powściągliwą w rozroście. W typowych warunkach uprawnych zatrzymuje się na wysokości 3,5–4 metrów, choć starsze, zadbane egzemplarze mogą być wyższe. Jej wąski, stożkowy pokrój sprawia, że dorosłe drzewo ma szerokość zaledwie 60–80 cm, co czyni ją wygodniejszą do sadzenia na mniejszych działkach. Tuja 'Brabant’ jest szersza – dojrzały okaz rozrasta się na szerokość ok. 1,5–2 metrów.

Zastosowanie w ogrodzie

Wybór między tymi dwiema odmianami powinien wynikać z konkretnych potrzeb ogrodu. Jeśli priorytetem jest szybkie uzyskanie osłony lub gęstego ogrodzenia, lepszym wyborem będzie 'Brabant’. Jeśli natomiast zależy nam na regularnym pokroju wymagającym minimalnej pielęgnacji, 'Szmaragd’ jest trafniejszą decyzją. Warto mieć na uwadze, że 'Szmaragd’ przez cały rok zachowuje intensywną, szmaragdową barwę igieł, podczas gdy 'Brabant’ może zimą lekko brązowieć.

Ile centymetrów rocznie rośnie tuja 'Brabant’?

Tuja 'Brabant’ to jedna z najszybciej rosnących odmian żywotnika zachodniego dostępnych na polskim rynku. Jej tempo wzrostu zależy od wieku rośliny, jakości stanowiska i sposobu pielęgnacji, jednak wartości, którymi posługują się ogrodnicy i producenci sadzonek, są dość zbliżone.

W typowych warunkach ogrodowych, przy poprawnie dobranym stanowisku i regularnej pielęgnacji, tuja 'Brabant’ przyrasta od 30 do 40 cm rocznie. W glebie zasobnej w składniki pokarmowe, przy systematycznym nawodnieniu i odpowiednim nawożeniu, przyrost może wynosić nawet 50–60 cm w sezonie. Tak wysokie wartości zdarzają się jednak rzadko i wymagają naprawdę optymalnego zestawu warunków.

Młode sadzonki w pierwszym roku po posadzeniu rosną wolniej – roślina skupia energię na rozbudowie systemu korzeniowego, a nie na przyroście wysokości. Typowy przyrost w pierwszym roku wynosi ok. 20–25 cm. Od drugiego lub trzeciego roku, gdy korzenie są już dobrze ukorzenione, następuje wyraźne przyspieszenie wzrostu. Sadzonka o wysokości 50 cm może po roku mieć ok. 75 cm, a po kilku sezonach – już ponad metr.

Jak 'Brabant’ rośnie w kolejnych latach?

Dynamika wzrostu 'Brabanta’ jest wyraźnie zmienna w kolejnych latach uprawy. Przez pierwsze 3–10 lat przyrost jest najbardziej intensywny i właśnie wtedy roślina buduje swoją główną wysokość. Po tym czasie tempo stopniowo maleje, choć roślina nadal przyrasta.

Praktyczne zestawienie czasów potrzebnych do osiągnięcia konkretnej wysokości przy typowym przyroście 30–40 cm rocznie wygląda następująco:

• wysokość 180 cm – ok. 3 do 4 lat od posadzenia sadzonki 60 cm,
• wysokość 250 cm – ok. 5 do 7 lat,
• wysokość 300 cm – ok. 6 do 8 lat,
• wysokość 400 cm – ok. 7 do 10 lat.

Wartości te dotyczą roślin uprawianych w dobrych warunkach. Na uboższych stanowiskach czas ten może się znacznie wydłużyć. Warto też pamiętać, że po 10 latach od posadzenia tuja 'Brabant’ osiąga zazwyczaj od 3 do 3,5 metra wysokości, tworząc w pełni funkcjonalny szpaler lub żywopłot.

Ile centymetrów rocznie rośnie tuja 'Szmaragd’?

Tuja 'Szmaragd’ jest odmianą o umiarkowanym tempie wzrostu. To jedna z cech, która ją wyróżnia i sprawia, że chętnie wybierana jest wszędzie tam, gdzie zależy nam na regularnym kształcie bez konieczności częstego formowania.

Różne źródła ogrodnicze podają nieco odmienne wartości przyrostów rocznych 'Szmaragdu’. Rozbieżności te wynikają z różnic w warunkach uprawy, klimacie i jakości gleby, w których mierzono przyrost. Przyjmuje się, że tuja 'Szmaragd’ przyrasta od 20 do 30 cm rocznie, choć przy wyjątkowo dobrych warunkach przyrost może być bliższy 35 cm. Niektóre źródła wskazują na niższe wartości – 10–15 cm przyrostu w górę i 15–20 cm na boki – co dotyczy raczej warunków nieoptimalnych lub starszych egzemplarzy.

Przy umiejętnej pielęgnacji – regularnym nawodnieniu, właściwym nawożeniu i odpowiednim stanowisku – roczny przyrost może być wyższy o dodatkowe 5–10 cm w porównaniu do roślin zaniedbanych. Oznacza to, że ogrodnik ma realny wpływ na tempo wzrostu tej odmiany.

Tuja 'Szmaragd’ po 10 latach uprawy w sprzyjających warunkach osiąga zazwyczaj ok. 2,5 metra wysokości. W wyjątkowo korzystnych warunkach może być wyższa – nawet do 3 metrów i więcej po dłuższym czasie.

Jak wygląda wzrost 'Szmaragdu’ przez pierwsze lata?

Podobnie jak 'Brabant’, 'Szmaragd’ w pierwszym roku po posadzeniu rośnie wolniej – korzenie adaptują się do nowego środowiska, a roślina stopniowo zwiększa wydajność pobierania składników odżywczych. W praktyce sadzonka o wysokości 50 cm po roku może mieć ok. 70–75 cm, a po 5 latach – w optymalnych warunkach – nawet 1,5–1,75 metra.

'Szmaragd’ jest odmianą mrozoodporną – wytrzymuje temperatury do -32 stopni Celsjusza, co czyni ją wyjątkowo odporną na polskie zimy. Mimo to młode egzemplarze w pierwszych latach warto zabezpieczać na zimę. Zimozielone igły, które przez cały rok zachowują intensywną barwę, są ogromnym atutem tej odmiany.

Porównanie przyrostów obu odmian

Poniższe zestawienie pozwala precyzyjnie porównać obie odmiany pod względem tempa wzrostu w typowych warunkach ogrodowych:

Co wpływa na tempo wzrostu tuj?

Tempo wzrostu obu odmian nie jest wartością stałą – zależy od szeregu czynników środowiskowych i pielęgnacyjnych. Zrozumienie tych uwarunkowań pozwala świadomie wpływać na dynamikę wzrostu roślin w ogrodzie. Zarówno 'Brabant’, jak i 'Szmaragd’ reagują podobnie na warunki uprawy, choć 'Brabant’ jest ogólnie odporniejszy na zmienne otoczenie.

Stanowisko i nasłonecznienie

Tuje obu odmian najlepiej rosną w miejscach słonecznych lub lekko półcienistych. Według ekspertów ogrodowych, rośliny wystawione na co najmniej 4–6 godzin słońca dziennie przybierają znacznie szybciej niż te rosnące w cieniu. Zbyt duże zacienienie spowalnia wzrost, powoduje wyciąganie pędów i przerzedzanie korony, a w przypadku 'Szmaragdu’ – utratę intensywnej barwy igieł.

Intensywne słońce sprzyja szybszemu wzrostowi, jednak należy pamiętać, że w miejscach całkowicie odsłoniętych, narażonych na silne wiatry, rośliny mogą tracić wilgoć szybciej i wymagają intensywniejszego nawadniania. Tuje sadzone od strony wschodniej lub południowo-zachodniej zazwyczaj rosną najlepiej. Ochrona przed wiatrem – przez mur, ogrodzenie lub inne rośliny – może zwiększyć roczny przyrost nawet o 30–40%.

Gleba i odczyn pH

Jakość podłoża ma bezpośredni wpływ na tempo wzrostu obu odmian. Obie preferują glebę żyzną, przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną – najlepiej piaszczysto-gliniastą, która dobrze zatrzymuje wodę, ale nie tworzy zastoin. Optymalne pH gleby dla tui 'Szmaragd’ i 'Brabant’ wynosi 4,5–5,5, choć niektóre źródła podają nieco szerszy zakres: 4,5–6,5.

Gdy pH jest zbyt niskie (poniżej 4,5), rośliny mają problem z pobieraniem magnezu, co objawia się brązowieniem igieł i osłabieniem pędów. Przy odczynie zbyt zasadowym (powyżej 6) pojawia się niedobór żelaza, widoczny jako żółknięcie liści. Przed sadzeniem warto zbadać pH gleby prostym testerem dostępnym w sklepach ogrodniczych i w razie potrzeby skorygować je organicznymi dodatkami.

Przed posadzeniem tuj nasi eksperci radzą, aby wzbogacić podłoże torfem i dobrze rozłożonym kompostem. Na glebach lekkich i piaszczystych torf zwiększa retencję wody, natomiast w ciężkich, gliniastych glebach rozluźnia strukturę i poprawia przepuszczalność. Przy sadzeniu warto też rozważyć dodatek hydrożelu, który stabilizuje dostępność wody w strefie korzeni, oraz szczepionki mikoryzowej, która znacznie poprawia efektywność pobierania składników pokarmowych.

Nawodnienie

Regularne podlewanie to jeden z najważniejszych czynników determinujących tempo wzrostu tuj. Specjaliści wskazują, że aż 95% problemów z usychaniem tui wynika z nieprawidłowego nawadniania – zarówno niedoboru wody, jak i jej nadmiaru. Tuje mają płytki system korzeniowy, przez co są wyjątkowo wrażliwe na przesuszenie gleby.

Młode rośliny w pierwszym i drugim roku po posadzeniu wymagają szczególnie regularnego podlewania – najlepiej 2–3 razy w tygodniu w ilości ok. 10–15 litrów na roślinę w zależności od warunków. Starsze egzemplarze są bardziej odporne na krótkotrwałe susze, jednak w upalne okresy wciąż wymagają wsparcia. Warto też pamiętać o podlewaniu zimą – w dni bez mrozu, gdy ziemia nie jest zamarznięta, tuje nadal pobierają wodę i mogą cierpieć na suszę fizjologiczną.

Jak sadzić tuje 'Brabant’ i 'Szmaragd’, aby rosły najszybciej?

Prawidłowe posadzenie to fundament, na którym opiera się późniejszy wzrost rośliny. Błędy popełnione na tym etapie mogą przez lata ograniczać tempo rozwoju tuj. Dotyczy to zarówno wyboru terminu sadzenia, jak i sposobu przygotowania gleby oraz zachowania odpowiednich odległości między roślinami.

Ogólna zasada dotycząca terminów sadzenia jest prosta: sadzonki kupowane w doniczkach, z dobrze uformowaną bryłą korzeniową, można sadzić przez cały okres wegetacyjny, z wyjątkiem dni mrozowych, suchych i ekstremalnie gorących. Natomiast rośliny wykopywane z gruntu (z gołym korzeniem lub balotowane) sadzi się wyłącznie wiosną – od połowy marca do przełomu kwietnia i maja – lub jesienią, od końca sierpnia do przełomu października i listopada, minimum 6 tygodni przed pierwszymi przymrozkami.

Jak przygotować miejsce pod sadzenie?

Przygotowanie odpowiedniego dołka to krok, który wielu ogrodników bagatelizuje. Tymczasem ma on istotne znaczenie dla startowego tempa wzrostu. Dołek powinien mieć co najmniej 30 cm głębokości, a jego szerokość powinna być 2–3 razy większa niż bryła korzeniowa sadzonki. Dla tuj do 2 metrów wysokości wystarczy wymiar 40×40 cm, dla wyższych egzemplarzy zaleca się głębokość ok. 60 cm.

Do wykopanej ziemi warto dodać kompost lub torf oraz ewentualnie hydrożel i szczepionkę mikoryzową. Po posadzeniu szyjka korzeniowa powinna znajdować się na poziomie gruntu lub nieznacznie poniżej. Nieprawidłowe ułożenie korzeni lub posadzenie na zbyt dużej głębokości może hamować wzrost lub nawet prowadzić do zamierania rośliny. Po posadzeniu roślinę należy obficie podlać – to jeden z najważniejszych kroków zapewniających prawidłowe przyjęcie się sadzonki.

W jakiej odległości sadzić tuje na żywopłot?

Zachowanie właściwego rozstawu między roślinami ma bezpośredni wpływ zarówno na estetykę żywopłotu, jak i na tempo wzrostu poszczególnych tuj. Zbyt gęste sadzenie prowadzi do konkurencji o wodę, składniki pokarmowe i światło, co osłabia rośliny i spowalnia ich wzrost. Zbyt rzadkie sadzenie wydłuża z kolei czas, po którym żywopłot staje się szczelny.

Przy tworzeniu żywopłotu z tui 'Szmaragd’ i 'Brabant’ optymalne odległości wyglądają następująco:

• tuja 'Szmaragd’ na gęsty żywopłot – co 50–60 cm,
• tuja 'Szmaragd’ na rzadszy szpaler – co 80–100 cm,
• tuja 'Brabant’ na gęsty żywopłot – co 60–80 cm,
• tuja 'Brabant’ na luźniejszy szpaler – co ok. 100 cm,
• obie odmiany sadzone jako solitery – min. 1–2 m od innych roślin.

Od ogrodzenia warto zachować ok. 1 metra odstępu, co zapewnia dostęp do roślin od strony zewnętrznej i umożliwia wygodne przycinanie. Eksperci ogrodniczy podkreślają, że odpowiednia odległość sadzenia to inwestycja, która procentuje przez całe życie żywopłotu.

Jak pielęgnować tuje, by rosły jak najszybciej?

Właściwa pielęgnacja to czynnik, który decyduje o tym, czy tuja osiągnie swój genetyczny potencjał wzrostu, czy pozostanie w miejscu przez lata. Zarówno 'Brabant’, jak i 'Szmaragd’ odpowiadają wyraźnie na regularną troskę – regularnie nawożone i podlewane przybierają znacznie szybciej niż rośliny pozostawione bez opieki.

Nawożenie – kiedy i czym?

Nawożenie tuj ma bezpośredni wpływ na roczny przyrost. Właściwie dobrane nawozy mogą zwiększyć przyrost roczny o dodatkowe 10 cm w sezonie. Harmonogram nawożenia powinien być dopasowany do potrzeb rośliny w poszczególnych porach roku.

Wiosną, gdy tuja budzi się z zimowego spoczynku i intensywnie przyswaja składniki pokarmowe, najlepiej sprawdzają się nawozy bogate w azot – stymulują wzrost zielonej masy i nowych pędów. Można sięgnąć po gotowe nawozy do iglaków lub zastosować saletrę amonową albo mocznik, rozsypując je wokół rośliny i lekko mieszając z wierzchnią warstwą gleby. Latem warto przestawić się na nawozy zawierające fosfor i potas, które wzmacniają ogólną kondycję rośliny. Jesienią należy całkowicie zrezygnować z nawozów azotowych i zastosować nawozy ochronne, które przygotowują tuje na zimę i zwiększają ich mrozoodporność. Nawożenie należy prowadzić od wczesnej wiosny do połowy lipca – po tym terminie nie powinno się już stosować nawozów azotowych.

Przycinanie a tempo wzrostu

Wbrew intuicji, regularne przycinanie nie spowalnia wzrostu tuj, lecz go stymuluje. Przycinanie pobudza roślinę do wytwarzania nowych pędów bocznych, zagęszcza koronę i zapobiega łysieniu dolnych partii – problemowi, który dotyka szczególnie 'Brabanta’ pozostawionego bez formowania.

Jak wskazują eksperci ogrodniczy, tuje powinno się przycinać 2–3 razy w sezonie. Pierwsze cięcie wykonuje się wczesną wiosną, zazwyczaj w marcu lub kwietniu, przed intensywnym ruszeniem wegetacji. Drugie cięcie przypada na czerwiec, a trzecie – jeśli jest potrzebne – w sierpniu. Każdorazowo skraca się pędy o ok. 1/3 długości. Przy formowaniu żywopłotu warto zachować lekko trapezoidalną formę (węższą u góry, szerszą u dołu) – pozwala to na lepsze doświetlenie dolnych partii rośliny.

Przycinanie tui 'Brabant’ warto zacząć już od drugiego roku po posadzeniu – delikatne cięcia formujące od wczesnych lat prowadzą do zagęszczenia rośliny od dołu, co jest znacznie trudniejsze do osiągnięcia w późniejszym czasie.

Ściółkowanie i jego rola

Ściółkowanie to zabieg, który wielu ogrodników pomija, a który ma istotny wpływ na kondycję i tempo wzrostu tuj. Warstwa ściółki (najlepiej kory sosnowej lub kompostu) o grubości 5–7 cm rozłożona wokół rośliny ogranicza parowanie wody z gleby, stabilizuje temperaturę podłoża i utrudnia kiełkowanie chwastów. Podczas rozkładu ściółka organiczna stopniowo wzbogaca glebę w substancje humusowe, poprawiając jej żyzność i strukturę. Ściółki nie należy układać bezpośrednio przy pniu rośliny – lepiej zachować kilkucentymetrowy odstęp, by zapobiec gniciu i chorobom grzybowym.

Co hamuje wzrost tuj?

Do najczęstszych błędów należą nieprawidłowe podlewanie (zarówno za rzadkie, jak i nadmierne – prowadzące do gnicia korzeni), sadzenie w zbyt ciemnym miejscu, zaniedbanie nawożenia w pierwszych latach po posadzeniu oraz zbyt gęste rozstawienie roślin. Podwinięte lub spiralnie zakręcone korzenie, które nie zostały rozluźnione przy sadzeniu, mogą przez lata hamować wzrost rośliny, a w skrajnych przypadkach prowadzić do jej zamierania.

Osobnym problemem jest brak korekty odczynu pH gleby. Jeśli tuja rośnie w podłożu o zbyt wysokim pH, mimo podlewania i nawożenia pozostaje w miejscu lub wręcz traci zdrowie – żółkną i brązowieją igły, pędy słabną. Regularna kontrola pH prostym testerem i ewentualne zakwaszenie gleby torfem lub nawozami dla iglaków to działania, które mogą w krótkim czasie zauważalnie poprawić kondycję rośliny.

Warto też unikać sadzenia tuj w miejscach narażonych na silne wiatry bez żadnej osłony – szczególnie wiatry zimowe wysuszają igły i znacząco utrudniają roślinie regenerację wiosną. Do pozostałych błędów, na które warto zwrócić uwagę, należą:

• zalewanie roślin wodą przy jednoczesnym braku drenażu w dołku,
• zbyt głębokie posadzenie sadzonki (szyjka korzeniowa poniżej poziomu gruntu),
• brak ściółkowania wokół roślin w pierwszych latach uprawy,
• przycinanie w złym terminie – np. późną jesienią lub podczas mrozów,
• nadmierne nawożenie azotem latem, co osłabia odporność roślin na mróz.

Czy zbyt szybki wzrost tui 'Brabant’ może być problemem?

Duży roczny przyrost 'Brabanta’, choć jest jego główną zaletą, może w pewnych sytuacjach stać się źródłem kłopotów. Bez regularnego formowania roślina szybko rozluźnia pokrój, zaczyna się rozchodzić na boki i traci zwartą sylwetkę. Dolne partie konarów, pozbawione dostępu do światła, z czasem łysieją – co w przypadku żywopłotu wygląda nieestetycznie i jest trudne do skorygowania.

W wąskich przestrzeniach lub przy ogrodzeniach, gdzie brakuje miejsca na naturalny rozrost, 'Brabant’ może narastać na sąsiednie nasadzenia i wymagać bardzo częstego przycinania – nawet kilkukrotnie w sezonie. Wysoka, nieformowana tuja potrafi też zacienić rabaty i ograniczać wzrost innych roślin rosnących w pobliżu. W żywopłotach sadzonych zbyt gęsto jego dynamiczny wzrost może prowadzić do nadmiernego zagęszczenia i słabej cyrkulacji powietrza, co sprzyja chorobom grzybowym.

Jeśli zależy nam na roślinie, która wymaga mniej uwagi i naturalnie zachowuje regularny pokrój, eksperci zalecają wybór 'Szmaragdu’. Jego wolniejsze tempo wzrostu i wrodzona tendencja do zachowywania zwartej formy znacznie ograniczają nakład pracy przy pielęgnacji żywopłotu.

Jak chronić tuje przed chorobami i szkodnikami?

Choroby i szkodniki to czynniki, które mogą poważnie zaburzyć tempo wzrostu tuj lub całkowicie je zatrzymać. Wczesne wykrycie problemu i szybka reakcja to podstawa skutecznej ochrony. Regularny przegląd roślin co 2–3 tygodnie pozwala wychwycić pierwsze objawy, zanim problem się rozszerzy.

Do najczęściej występujących szkodników tuj należą przędziorki (tworzące pajęczynki na igłach i wysysające soki z roślin) oraz miseczniki i tarczniki. Zwalcza się je preparatami biologicznymi lub chemicznymi, np. Neemazal lub Emulpar. Spośród chorób grzybowych, na które wrażliwe są zwłaszcza młode egzemplarze, wymienić należy brązowienie i zamieranie pędów, zgorzel, rdzę czy alternariozę. Do ich zwalczania stosuje się preparaty takie jak Switch 62,5 WG, Signum 33 WG lub Scorpion 325 SC.

Warto podkreślić, że najlepsza ochrona to profilaktyka – zapewnienie roślinie odpowiedniego stanowiska, unikanie nadmiernej wilgoci przy podstawie pędów i zachowanie właściwego rozstawu, który gwarantuje cyrkulację powietrza między roślinami. Tuje zawierają w swoich tkankach tujon – substancję o działaniu toksycznym – dlatego podczas wszelkich prac pielęgnacyjnych zaleca się używanie rękawic ochronnych.

Kiedy tuja osiąga pełną wysokość?

Żadna z tuj nie osiąga swojej docelowej wysokości nagle – to proces rozciągnięty na wiele lat. Tempo wzrostu maleje stopniowo wraz z wiekiem rośliny: intensywny przyrost charakterystyczny dla pierwszych 10 lat uprawy ustępuje miejsca wolniejszemu, ale wciąż zauważalnemu wzrostowi.

Tuja 'Brabant’ dojrzewa między 8. a 10. rokiem życia, choć w sprzyjających warunkach może rosnąć znacznie dłużej. Po dekadzie od posadzenia 'Brabant’ osiąga zwykle od 3 do 3,5 metra i tworzy pełnowymiarowy szpaler nadający się do prowadzenia jako trwała przesłona. Bez cięcia może przekroczyć 5–6 metrów, a wyjątkowo nawet 10 metrów. Tuja 'Szmaragd’ zatrzymuje się zazwyczaj w okolicach 3,5–4 metrów w uprawie ogrodowej, choć starsze egzemplarze bywają wyższe.

Zahamowanie wzrostu następuje stopniowo. Roślina z czasem coraz więcej energii przeznacza na zagęszczanie i utrzymanie formy, a mniej na wydłużanie pędów. Z tego powodu nawożenie i podlewanie mają sens nawet wtedy, gdy wydaje się, że tuja osiągnęła już swój docelowy rozmiar – dbałość o kondycję sprawia, że roślina pozostaje zdrowa i dekoracyjna przez wiele kolejnych lat.